Etkisiz bir insan oldum yıllarca. Kimsenin kalbini kırmadım. Kimseyle çok fazla yakın olamadım. Olsam biliyorum ki onu bırakınca hem onu hem kendimi üzecektim. Böylesi daha iyiydi. Sadece kendimi üzüyordum. Biri ne zaman beni sevmeye başlasa kaçardım ondan. Belki göreceğim sevgiden korkardım. Beni birine bağlamasından korkardım. Bir gün onu bırakmak zorunda olmanın onun ve benim ruhumda bıraktığı izlerden korkardım.

-SEN KORKAĞIN TEKİSİN!!!! Duydun mu beni? İnsanlara kalbini açmadan yalnız bir şekilde öleceksin. 

Korkak. Evet korkağım. Birine bağlı kalmaktan korkan bir korkak. İz bırakmaktan korkuyorum. Uzun seneler sürecek dostluklarım pek yok. Sadece biri var. Oda bebekliğimden beri yanımda. Sessizce anlaşabildiğimiz bir dostluk bu. Sadece gözlerinden ne hissettiğini anladığım dostum. Dostluğa değer veririm. Ama yapmacıklıklarından o kadar sıkıldım, o kadar midem bulandı ki tek dostumun o olduğuna inandım artık.       Bana hep derdi ki "Birini bulsan, çok sevsen, gerçekten sevsen. Onu diğerlerine yaptığın gibi uzaklaştırır mısın?" derdi yani. O kadar sonrası pek olmadı. Cevap veremedim. Veremezdim. O da beni zorlamazdı zaten.

     Sonra oturur böyle bir sorunun cevabını bile düşünemeyecek korkak olduğumu düşünürdüm.